Eten en drinken zijn, zoals ademhalen, primaire levensfuncties. En daarom gaat het gelukkig eigenlijk vanzelf. De drang tot groei en behoud van onze gezondheid doet ons als vanzelf consumeren. Dat is goed geregeld. Maar toch zijn er kinderen die elke vorm van eten en drinken weigeren.

Of kinderen die slechts zeer beperkt en selectief voedsel tot zich nemen. En ook alleen onder bepaalde condities. En deze condities gaan veel verder dan een rustige en aangename sfeer. Sommige kinderen lijken geen honger te hebben en te willen leven van de lucht alleen. Ze tarten daarmee de overtuiging van artsen en ouders dat elk levend wezen 'zelfbehoudend' is ingesteld. En ze gaan daarmee zo ver dat hun leven gevaar loopt. Het spreekt voor zichzelf dat hierdoor het hele gezinsleven beheerst wordt. Niet zelden worden ouders van deze kinderen zelf ziek, overspannen of depressief. Een ernstige vorm van voedselweigering kan zelfs leiden tot uitdroging waardoor (tijdelijke) sondevoeding onvermijdelijk is.